Herman gelooft inhet noodlot. Hij is er stellig van overtuigd dat er mensen op aarde zijn dienooit gelijk en nooit geluk zullen hebben. Hij is er dus ook van overtuigd datdeze mensen hun leven lang geconfronteerd zullen worden met hun noodlot en hetonder ogen moeten zien dat zij zijn geboren voor het geluk van anderen. En xe9xe9nvan deze mensen is Herman. Dat is zijn allergrootste overtuiging.

Vandaag de dagheeft hij daar ook alle reden toe.

Zijn vakantie inFrankrijk leek redelijk te beginnen. De zon scheen, de barbecue deed het, hijwas zijn zwembroek niet vergeten en zelfs de caravan had de reis overleeft. Ermiste alleen iets. Zijn kinderen waren niet mee. Geen zin meer om weer een jaarmet ruzixebnde ouders opgescheept te zitten ergens deep-down in Frankrijk.

Hij gaf ze geenongelijk. Eigenlijk al vanaf de dag dat zij trouwden ging het fout. De taartkwam niet opdagen, het geld was wel betaald, de dominee versprak zich en moestzijn zin herhalen, waarop Elizabeth nog maar met pijn en moeite x91jax92 kon antwoordenen tot overmaat van ramp had Herman zelf zijn kaak gebroken bij een onenigheidin zijn stamkroeg. Het romantische zoenen was er dus ook niet bij. Dit was hetbewijs van zijn noodlot. Bovendien was Simon, en dat wist hij, nooit dxe9 man inhet leven van Elizabeth geweest. Zodra haar oude jeugdliefde Jeroen zijnhuwelijk zou overzien en zijn vrouw zou verlaten, zou Elizabeth ook bij hem wegzijn. Hij kon haar geen ongelijk geven. Wat moest je nou met een 45-jarige manmet een low-paid baan, een melancholische veteraan bij de voetbalclub uit zijnjongensjaren en bovendien eentje die impotent is. Het enige wat hen eigenlijkbij elkaar hield waren de kinderen. Maar die waren er nu niet in de Dordogne.

Ondanks dat zenog geen pech waren tegengekomen was er maar bijster weinig geluk te bespeurenin de ogen van Herman en Elizabeth. De barbecue deed het perfect, maar hetvlees smaakte flauw. De vissen beten goed, maar Herman kreeg geen rust met dehengel in zijn hand. Elizabethx92s boeken waren goed, maar ze konden haar nietbekoren. De zon scheen, maar beiden werden geen spatje bruiner.

Het was ook aljaren geleden dat ze met zijn twexeben op vakantie waren geweest. Het enige water tijdens de eerste week in de Dordogne pijnlijk duidelijk werd, was datElizabeth en Herman niet voor elkaar geschapen waren. Overduidelijk.

Na 7 dagen sleurin de brandende zon rond de caravan kwam er een belletje van Fleur, Elizabethx92sbeste vriendin. Jeroen was vertrokken bij zijn vrouw. Ze had erop aangedrongenbij Herman om er niet over te beginnen. Het zou beter zijn voor hen beiden alsElizabeth het pas wist als ze weer terug waren in Nederland. Maar Hermangelooft in het noodlot en dus bracht hij het ter sprake. Vroeg of laat zou hettoch wel verkeerd lopen, dus kon hij het mechanisme maar beter meteen inwerking zetten. Conclusie: Elizabeth kon niet begrijpen waarom hij zichzelfzox92n pijn moest doen en vertrok. De eerste nachttrein naar Parijs. Een paarbelletjes later was het Herman duidelijk wie er nog meer in Parijs zat.

Daar zit hij nu.Een caravan, een barbecue, tassen vol vrijetijdskleding, een luchtbed, zijnhengel en zijn roestvrijstalen gereedschap. Het noodlot heeft hem genekt. Er isgeen reden om hier in zijn eentje van de vakantie te genieten. Hij heeft niksmet Frankrijk en al zeker niet met de kale Dordogne. Zijn kinderen zijn inNederland, zijn voetbalclub is ook in Nederland, zijn vrouw is weg en zijn werkhad hij liever gisteren dan nu willen opgeven.

Hij doet wat metmannen in hun midlife-crisis vaker doen. Hij neemt een rigoreus en wanhopigbesluit. Hij pakt alle spullen in, rekent de camping af en vertrekt naar desnelweg. Bij het eerste tankstation parkeert hij de auto, koopt een cappucino,zijn eerste pakje peuken in 20 jaar en een baguette met kaas. Zijn auto encaravan parkeert hij in een vak en hij steekt zijn eerste peuk op. Nooit eerderwist hij hoe lekker zox92n sigaret eigenlijk echt smaakt.

Dit is zijnvoorbereiding op het besluit dat hij genomen heeft. Na twee peuken loopt hijhet winkeltje binnen en koopt een blik bier. Na een paar flinke slokken is hettijd. Hij rijdt naar een klein dorpje in de buurt en gaat naar dedichtstbijzijnde garage. x91Vous-voulez un voiture?x92 Binnen twee minuten is dedeal rond en steekt Herman 1500 euro cash in zijn zak. In de dichtstbijzijndesupermarkt koopt hij een six-pack Heineken en hij zet zich op een bankje op hetdorpsplein.

zoals een Nederlander zou zeggen: Het leven is geen krentenbol.
Zeker niet als Ajax-fan. 5-1 winnen, geen kampioen, vechtpartijen in het stadion.. Toch was het heel bijzonder leuk om de laatste wedstrijd van het seizoen vandaag te zien! Vooral het afscheid van Johnny Heitinga was indrukwekkend. Al het vuurwerk dat ontstoken zou worden als Ajax eventueel kampioen zou worden werd alsnog afgestoken. Voor mister Johnny Heitinga. Urzaiz en Heijkoop stonden er een beetje bij te kijken. Ook zij namen afscheid, maar niemand die een zier om ze gaf..
En ook al werd Ajax geen kampioen en kwamen ze dus niet bij de boot bij ons huis langs (snik snik), het was erg gezellig. Net als de rest van het weekend en de afgelopen week.
Ik ben strontnerveus en heb moeite met slapen. Studiekeuze, poe poe.
Maar dat betekent niet dat ik ontzettend bijzondere dagen heb.
Vorige zondag kwam ik Link op bezoek en hebben Jetse en ik iedereen afgedroogd met tafelvoetbal. Jeuh! Oh ja, ik had ook nog een speurtocht in elkaar gedraaid en we hebben samen gegeten. Ook leuk!
Maandags ging ik weer een beetje als herboren werken, net als de rest van de week. Alsof ik weer nieuwe energie had. En vooral met in mijn achterhoofd het idee dat over 2,5 maand dit bijzondere jaar alweer is afgelopen. Daar hebben mijn zenuwen vast ook mee te maken. Er is nog zoveel te doen en mee te maken! En er is nog zoveel rust te pakken..
In die geest ging ik donderdag samen met Kim naar theater De Cameleon toe. Daar was de premixe8re van een toneelstuk, gespeeld door daklozen die ik goed heb leren kennen dit jaar. Briljant acteren konden de meesten niet. Zich aan hun tekst houden ook niet bijzonder goed. Maar dat was niet nodig. Deze mensen zijn al interessant genoeg van zichzelf en het maakt dus niet uit wat ze doen op het podium, het is goed. Leuk. Interessant. Mooi. Aangrijpend en ontroerend vooral. Over de politie die hen altijd wegjaagt en andere mensen die hen niet eens ziens taan, watmisschien nog wel veel erger is.
Het allermooiste vond ik dxe1t ze daar stonden. Ga er maar aan staan. Je hele leven heb je eigenlijk gefaald, zo voelen veel daklozen zich in ieder geval en het zelfvertrouwen is vaak 0,1. Ga met dat idee maar eens op een podium staan, waar ieder klein foutje meteen midden in de schijnwerpers staat. De meeste mensen zouden er niet eens aan beginnen. Maar zij dxe9den het toch maar even en daar heb ik grote bewondering voor. Alleen daarom al heb ik geen fout kunnen ontdekken en enorm genoten.
Gisteren ben ik met Iain, Robi en Ferdinand en een paar huisvrienden naar Ijmuiden geweest. Naar het strand, daarna een rondleiding langs en in de bunkers die in de duinen staan. Erg leerzaam, zwaar (kruipen in het donker) en interessant! Ik ga eens kijken of ik mijn oude passie (de Tweede Wereldoorlog) weer op kan pakken.. Daarna hebben we tapas gegeten in een restaurant bij de boulevard. Ik ben d enaam kwijt, helaas, maar ik raad het aan! Dadels met spek, roomkaas en honing, hmmm..! Lekker!
Nou, allemaal erg leuk dus deze week. By the way, ook op mijn werk!
En dat was na de afgelopen weken even nodig. Ik was de motivatie een beetje kwijt en de zin. Deze week heeft me weer nieuwe energie gegeven! Blij toe.

Grootse plannen

Veel mensen hebben honger

Honger naar succes

Geef mij een rustig leven

En ik heb mijn succes

Maar stiekem ben ik toch zo

Egoxefstisch als de pest

Een valse jonge streber

Met het allerduurste vest

Het zal me toch nooit overkomen

Want het blijft altijd bij dromen

Dus laat mij maar lekker zweven

In de allerhoogste bomen

Misschien dat ik later

Heel veel later, een keertje veilig land

Met beide benen stevig

Stevig op het land

En kan ik rustig rusten

Met mijn leven in de hand

Een tijdje geleden was ik bij x91Kantlijnx92, een daklozen-schrijversclub, georganiseerd door een Amsterdamse kerk. Elke maandagmiddag komt een groepje mensen bij elkaar en schrijven ze verhalen, gedichten, essays, wat je maar verzinnen wilt. Exe9n keer ben ik er nu geweest, xe9xe9n keer, met de meest bijzondere verhalen.

De algemene impressie van dakloze mensen is dat ze vies zijn. Maar veel mensen denken ook dat daklozen heel creatief en kunstzinnig zijn. Dat was ik een beetje vergeten na die paar maanden werk in het inloophuis. Want daklozen zijn ook mensen, dat maakt een inloophuis qua karakters dus gewoon een doorsnee van de samenleving. Vertel mij maar hoeveel kunstzinnige mensen je tegenkomt op een dag. Zoveel kom je er dus uiteindelijk ook tegen in een inloophuis. Toch niet helemaal waar. Maar daar stond ik niet meer bij stil.

Elke week wordt er een opdracht gegeven en dan ben je helemaal vrij om daarmee te doen wat je wilt. Van een oud volksverhaal tot het beschrijven van een boom, je kon het zo gek niet bedenken, of iemand introduceerde zich zo. Want dat was de opdracht. Stel je voor dat je op een podium staat en jij moet je introduceren aan mensen, wat zeg je dan?

Ik heb een boel geleerd dit jaar en ook een boel dingen niet. Maar er is xe9xe9n ding dat er op dit moment uitspringt en dat is het belang van familie. Familie en vrienden. Mensen die er misschien niet zijn, behalve als ze echt hard nodig zijn.

Wat ik maar wil zeggen is; mensen kunnen nog zo avontuurlijk zijn en nog zo onafhankelijk lijken, nog zo zelfverzekerd zijn en nog zo makkelijk lijken te beslissen, er is altijd iemand die je daarin moet back-up-en. Anders zal je geweldig mooie avontuurlijke leventje niks anders zijn dan een zoektocht naar meer. Meer warmte en meer steun.

Vandaar mijn gedicht. Ik kan wel zoeken en zoeken in dit leven, meer en meer willen, net als zxf3veel mensen doen, maar uiteindelijk komt het erop neer dat ik op zoek ben naar een huisje, een boompje en een beestje. Ik heb dit altijd verafschuwd en me er zo ver mogelijk van afgezet, maar nu kan ik het dan toch toegeven.

Nu, op dit moment zijn de moeder en het zusje van xe9xe9n van mijn huisgenoten hier en dan denk ik, x91goh, wat is dat toch ook heerlijk eigenlijk, familiex92.

Ik heb zojuist de statistieken van deze weblog gelezen. Ik wist namelijk nog niet dat dat kon. Dan zie ik ineens hoeveel mensen deze blog feitelijk lezen en dat komt bijna te ongeloofwaardig van het scherm af. Ik vind het echt leuk om te zien dat dit daadwerkelijk gelezen wordt. Tegelijkertijd voel ik me een beetje schuldig over het feit dat het aantal blogs zo dramatisch afneemt.

Ach, wat zal ik zeggen, het spijt me? Nee, dat doet het niet, want ik ben gewoonweg te druk. En dat spijt me in het algeheel niet, want het is leuk druk zijn.

Hoewel het me de laatste weken wel een beetje teveel wordt. Misschien omdat het einde in zicht is, misschien omdat ik moet kiezen wat ik volgend jaar moet doen, misschien een combinatie van beiden. Maar het maakt mij druk, in mijn hoofd. Ik merk dus dat ik rust nodig heb, heel veel rust en dat heb ik nog nooit van mijn leven genomen. Ik mag dus weer iets nieuws leren, rust nemen!

Dat heb ik namelijk echt nog nooit gedaan en het valt me ook verdomd zwaar. Ik vind het gewoon ontzettend moeilijk om in mijn eentje te zitten en me dan maar te vermaken. Want rust kijg ik niet door andere mensen te zijn. Dit is dus iets wat ik helemaal zelf moet doen. En tja, dat brengt wat dipjes met zich mee. Zo gaan die dingen. Dus wat ik nu ga doen; rusten!

Of nee, ik vind het toch leuker om positieve dingen over mezelf te vertellen. Ha, wie niet.

Dus ik wil nog even kwijt dat ik een paar weken terug een jaargesprek had in het inloophuis waar ik werk. Wat zijn je sterke punten werd er gevraagd. ‘Eh… spontaniteit, enthousiasme?’ Gek toch dat mensen dit soort vragen altijd heel lastig vinden. Ook ik had dit, ik had dit namelijk ook bij mijn zwakke punten zitten. Ik had een beetje het idee dat mijn sterke punten weggevaagd waren door de spelletjes die er overal weer, op iedere werkplek met je worden gespeeld door mensen. Maar het antwoord was: ‘uhuh, maar er is meer.’ Ik was duidelijk naar bezoekers toe. Ze wisten waar ze aan toe waren! Nou, had mij dat een jaar geleden verteld. Dat ik duidelijk kon zijn naar mensen toe. Je was uitgelachen. Dan vallen er nu dus twee dingen te doen voor me. Duidelijk zijn en me aan mijn woord houden, dat is xe9xe9n. Wat betekent dat ik nu dus ga rusten.

Nadenken over de toekomst is het leukste wat er is. Tot het te dichtbij komt.
Dan is het zoals dit:

De ondergang van het sentiment

De haast
De romantiek voorbij
Geen tijd
Geen eeuwigheid
Haast, gaan tijd voor een
eeuwigheid met jou
want het leven raast door

en zo ga jij
net als ik
verder weg van mij
verder weg van jou
verder uit elkaar
einde van een paar
verder uit elkaar

tijd voor sentiment
haast, geen tijd voor sentiment

Misschien ben ik wel te persoonlijk met het plaatsen van deze tekst. Nou ja, helaas.
Je weet het toch nooit met de toekomst. En dat maakt mij bang. Dat maakt me tegelijk ook excited. Want het betekent dat je je toekomst helemaal zelf kunt invullen. En dat kan echt een onoverwinnelijk gevoel geven, de hele wereld staat voor me open. Maar ja, elke dag zie ik voorbeelden van hoe ik het echt niet wil. Het is heel paradoxaal, maar het kan energie geven en tegelijk verlammen.
En de laatste dagen had ik dat verlammende. Gelukkig ben ik nu weer energie aan het verzamelen. Onder andere dankzij een namiddag in de geweldige bibliotheek van Amsterdam. 7  verdiepingen, uitzicht over de hele stad, overal computers,  heerlijke banken en stoelen, stille plekken en vooral het homoplein. Waar ik mij in slaap las, genietende van het uizicht, muziek, een boek, en uiteindelijk van mijn dromen.
Dromen over later. Over wat het Mission House met me doet dit jaar. Veel. Dat is duidelijk. Over wat ik doe volgend jaar, over 10 jaar en wat ik denk als ik op mijn sterfbed lig. Terugkijken op het leven doe ik mijn dromen al. Zo lijk ik wel een oude man. Precies wat ik dus niet ben. Ach, oude mensen zijn wijs en door de wol geverfd. Met die feiten heb ik natuurlijk geen problemen. Ja inderdaad, ik ben een groentje! Laat de toekomst mij maar verven. Maar ik wil zelf de kleuren kiezen.   

Veel mensen hebben honger
honger naar succes
geef mij een rustig leven
en ik heb mijn succes
maar stiekem ben ik toch zo
egoistisch als de pest
een valse jonge streber
met het allerduurste vest

Het zal me toch nooit overkomen
want het blijft altijd bij dromen
dus laat mij maar lekker zweven
in de allerhoogste bomen
misschien dat ik ergens later
heel veel later, een keertje veilig land
met beide benen stevig
stevig op het land
en kan ik rustig rusten
met mijn leven in de hand

Overdenkingen; 7 maart 2008

Er zijn mensen die altijd op zoek zijn naar complimenten. Een van hen ben ik. Altijd op zoek naar bevestiging. Altijd op zoek naar comfort. Zoekend naar een thuis. Nieuwe plekken, nieuwe oorden. Al zou ik me duizend keer avonturier noemen, het is gewoon een zoektocht. Die van ieder mens. Nooit tevreden en altijd verder zoekend. Waar vind ik mijn geluk? Bij wie? Wie gaat mij gelukkig maken? En waar? Aanpassen gaat me makkelijk af. Mijn thuizen zijn verscheiden. De plekken waar ik kom, ze zitten allen in mijn hart. De mensen die ik ontmoet, ze zitten diep, ergens in mijn hart. Er zijn nog zoveel ontzettend meer plekken op deze aarde, er zijn nog zoveel meer mensen. Ik ga ze nooit allemaal ontmoeten, laat staan dat ik ze ga vinden. Zo is er altijd een ebter thuis en zal de zoektocht nooit eindigen.
Ervan uitgaande dat deze queeste ooit toch eens een einde heeft, rest mij nog maar een conclusie. Alle mensen komen immers voort uit een. Alle mensen hebben dezelfde bron. Alle mensen komen uiteindelijk ooit weer samen. Op een plek. Niks anders valt er dus te concluderen dan: de hemel is ons thuis. En wie daar dan ook samenkomt, het zal niemand minder zijn dan iedereen. De zoektocht naar geluk op aarde zal voor ons nooit eindigen. Het is enkel een bevestiging voor ons echte grote geluk. Dat wij vinden als wij de reis op aarde hebben voltooid. Hebben vergeleken en gekeken naar ander groener gras. Het bevestigt alleen maar dat het gras is het allergroenst is in het hemels paradijs. En wie daar dan ook wacht op ons, het maakt ons leven hier op aarde tot een ‘chase for paradise’.

Een vrijdagavond.Ik heb net gewerkt in De Kleine Johannes. Meegeholpen op een woongroep voorverstandelijk gehandicapten. Een week eerder is mij een contract aangeboden.Tenminste, de mogelijkheid wordt onderzocht of ik als oproepkracht kan gaanwerken vanaf de zomer. Dit is nogal moeilijk, omdat ik geen opleiding heb..Maar ze zijn zo blij met me dat ze het gaan proberen. Deze vrijdagavond wordtmij verteld dat er binnenkort een vakantie gepland wordt voor de bewoners en devraag is of ik meega. Dan ga ik gewoon aan het werk en die paar uurtjes vliegenweer voorbij. Wandelen, thee drinken, tanden poetsen, op bed leggen, doei! Alsik thuiskom nestel ik mij aan de gracht en begin te schrijven. Ik begrijp hetniet. Mijn werk wordt zo gewaardeerd, maar is dat nou wat een mens gelukkigmaakt? Blijkbaar niet. Het is wel erg fijn om deze dingen te horen, maar hetmaakt me niet tot een gelukkiger mens. Er zijn andere dingen die mij gelukkig maken.Maar op deze vrijdagavond wist ik echt niks anders te bedenken dan dat de hemelhet echte ultieme geluk moest zijn.

24 mei 1995, ikdenk zo rond tien uur x92s avonds. Een vreugdesalvo explodeert uit mijn keel.Patrick Kluivert scoort het enige en winnende doelpunt in de eerste ChampionsLeague finale die ik meemaak. Ik ben 7 jaar oud, mijn vader (Feyenoord-fan)springt op en begint te schreeuwen. Ik schreeuw met hem mee, overstem hem. Mijn7-jarige longetjes houden het niet meer van vreugde. We beginnen te stampen enhet huis trilt op zijn grondvesten. Boven aan de trap naar de 1^everdieping verschijnen mijn broertjes, wakker geschreeuwd. Het kan ons geen enezier schelen.

Vijf minutenlater raast de adrenaline nog steeds als een tierelier door mijn lichaam. Opalle bussen en pleinen springen mensen met Amsterdamse en Israxeblische vlaggen.Ajax heeft de Champions League gewonnen! Mijn vader de Feyenoord-fan zit metglunderende ogen voor de televisie. Mijn moeder komt de pret verstoren. Zeheeft mijn kleine oogjes gezien. Naar bed, de wedstrijd is immers over. Zolekker heb ik daarna nooit meer geslapen.

Na deze avond hebik Ajax in mijn hart gesloten. De beste club van Nederland, daar moest ik bijhoren. Nu, 13 jaar later en ik woon inmiddels in Amsterdam. Ajax is allang geenwereldclub meer. Enkel de historie laat nog iets zien van de oude glorie. 29landstitels en 4 Champions Leaguex92s. Op zomaar een zondag besluit ik om maareens een wedstrijd van Ajax te bekijken, want tot mijn schande ben ik eigenlijknooit eerder geweest. Nu ik een Amsterdammer ben moet ik wel. Het is eenonbeduidende wedstrijd, Ajax x96 Excelsior. De uitslag (4-0) is al langvantevoren bekend.

Als ik de Arenabinnenloop moet ik weer denken aan die finale, ver weg in x9295. Als de wedstrijdbegint is er echter geen enkel teken dat ook maar wijst dat deze finale ooitgespeeld is. Het stil in het stadion. Stil en kil. De beursgang en de overstapnaar de Arena werd altijd al als kil beschreven. Nu is het ook echt bewezen.Het enige geluid dat er klinkt komt uit vak 410 of als een Ajax-speler een foutmaakt. Verkeerde aanname of iets dergelijks. Echte fouten zijn het niet, wantAjax geeft voetballes aan de arme Rotterdammers, maar de fluitconcerten klinkenhels en schel. Een kort gejuich na een doelpunt, een mager applausje na eenmooie actie en hels gefluit na een foutje. Is het heel gek dat er zoveel spelersmislukken bij Ajax? Onder deze druk zijn er maar zeer weinig mensen die echtkunnen aarden, laat staan presteren. Deze discussie is echter al te vaakgevoerd.

Wat mij bedroefdewas de kilte die mij tegemoetkwam. De stilte. De fluitconcerten. Het algehelecynisme van het publiek. 5 minuten na de wedstrijd worden we zelfs al hetstadion uitgebonjourd door de stewards. Blijkbaar is dit het Ajax van nu. Vande spelers kan ik nog steeds genieten, maar misschien moet ik dat dan toch maarop televisie doen.

Af en toe gaan mijn gedachten stiekem nog terug naar die ene lenteavondin Wenen. Hands van Marc Overmars omdat hij dacht dat het rust was. Dekaratetrap van Louis van Gaal. Patrick Kluivert met het puntje van zijnschoen.. Het huis trilt nu nog steeds na op zijn grondvesten.

Stel je mocht kiezen: de rest van je leven genoeg geld, huisje, boompje, beestje, een baan voor de rest van je leven, veel familie die naar je omkijkt en een paar lieve kinderen… OF: van nu af aan beleef je grootse avonturen in de meest tropische oorden en ga je de mooiste dingen zien, zorgen hoef je je nooit te maken, want je vindt  toch op ieder probleem wel een oplossing en aan het eind van je leven heb je zeker driekwart van de wereld gezien!
Een half jaar geleden was dit een moeilijke keuze voor me geweest. Misschien zou ik voor het reizen hebben gekozen en dat wil ik nog steeds. Ik zit nu lekker veilig in Amsterdam, maar zou graag nog wat meer van de wereld zien. Maar: nu wel met de wetenschap dat ik een huisje boompje beestje aantref als ik thuiskom!

Vorige week was ik weer een weekend bij mijn ouders en het was echt een beetje gek. Het was niet zo bijzonder om daar weer te slapen, want waar ik slaap maakt me niet zoveel uit. Liever in het Mission House denk ik. Maar de mensen die je om je heen hebt, het gezelschap waar je in verkeert, dat was voor mij van groot belang. Het was echt weer even bijzonder om ‘Het Slot’ te zien, de musical die ik zelf vroeger ook gespeeld heb en nu gespeeld heb zien worden door Link. De verjaardagen waar ik geweest ben waren bijzonder en natuurlijk was het vooral goed om mijn broertjes weer te zien!
Dat had ik nooit verwacht, maar ja, dat was het. En dat geeft wel een mooi sentimenteel gevoel.

Uitkomst van dit weekend is nu wel dat ik niet zo goed weet wat ik met mezelf aan moet. Ik heb een plan voor volgend jaar. Jazeker! Ik ga het alleen nog niet publiceren, want stel je voor dat het nog verandert… Kan ik weer alles recht gaan praten. Daar heb ik geen zin meer in.
Dus zoals ik al zei heb ik een plan voor volgend jaar en voor wat ik wil bereiken. Maar er mist iets. En het is echt gek, want ik heb vorige week echt gemerkt dat er niks te klagen valt voor mij. Ik heb alles!
Toch mist er iets ..
Erg gek, maar het maakt me na alle enthousiasme van de afgelopen maanden een beetje leeg nu. Afgelopen week heb ik dus allerlei nieuwe motivatie opgezocht en xe9xe9n van de uitkomsten is het volgen van een verhalen-vertel-cursus. Misschien dat het iets van de leegte op gaat vullen. In ieder geval is het weer iets om naar uit te kijken. Maar toch ebt het enthousiasme wat weg.. Daar moet toch iets aan gedaan worden!?
Tja, misschien mis ik wel gewoon familie en vrienden nu ik hier zit. Wat ik eraan ga doen? Ik ga dus hard mijn best doen om jullie te vergeten, maar ‘helaas’ geen garantie gegarandeerd..! Gelukkig maar.

Dag lieve beste lezers van mijn web-log! Even kort een berichtje.. Ik ben er niet bijster gelukkig mee, maar gisteren is mijn mooie, interessante, indrukwekkende, strenge doch rechtvaardige, creatieve, gelukkige, knappe en vooral ijdele kop op tv geweest. Op AT5 welteverstaan! Met een beetje een vreemd interview, maar ik schaam me er nog niet zo erg voor dat ik hem jullie onthouden wil. Dus surf maar naar www.kortamsterdams.nl en zoek de uitzending van maandag 19 februari op om het te kunnen zien!

Later meer nieuws (en foto’s)(op mijn fotopagina erjo.mijnalbum.nl))  =)

Natuurlijk is het niet alleen triestigheid wat het leven brengt en daarom ik heb speciaal voor jou als lezer eindelijk foto’s online gezet. Leuk he!?

Na vele verzoekjes, dan hier de website: erjo.mijnalbum.nl !!
Herhaling, herhaling:
erjo.mijnalbum.nl

Neem een kijkje, gerust.